Alweer een maand geleden dat ik nog in Parijs was, maar gisteren werd ik eraan herinnerd toen iemand zijn fiets was gestolen in de blok waar ik woon. Sinds ik in de stad woon pak ik minder de fiets als ik eigenlijk zou willen… Waarom ? De schrik dat ze mijn fiets zouden pikken.  Ik heb een iets duurdere fiets  en vroeger diende dat enkel om mijn energie op kwijt te spelen, te racen, zot te doen. Maar nu wil ik daar ook wel eens mee naar de bakker of op café. Ik heb wel een slot maar de rompslomp met dat onding dat ze in 1,2,3 doorknippen doet mij te voet gaan of zelfs de auto pakken.

2 opties bieden zich aan; een wrak van een fiets kopen die niet het pikken waard is of die als hij gepikt wordt niet zo erg is. Een andere optie is een stadfiets huren. Eigenlijk is er nog een 3de optie genaamd openbaar vervoer, maar dat is niet aan mij besteed, laat dat maar over aan de anderen. Als ik ergens naartoe wil zonder de auto, dan wil ik daar NU naartoe zonder daar eerst een half uur op te wachten om dan bij het overstappen nog eens zo lang te moeten wachten. Uiteraard wil je altijd ergens naartoe waar je niet direct naartoe kan.

De optie met het wrak van een fiets valt ook direct weg, want ik ben wel gesteld op een veilige, deftige fiets met goeie ‘freins’. Stadfiets huren blijft over, maar daar wringt het schoentje in Antwerpen. In Antwerpen stelt dat niks voor: je krijgt een lelijke gele fiets die je op een paar plekken kan huren en je moet hem dan nog op dezelfde plek terugbrengen ook. Correct me if I’m wrong, want ik heb er nog geen gehuurd, maar er wordt praktisch geen reclame voor gemaakt noch wordt dat in het straatbeeld kenbaar gemaakt.

Geef mij dan maar Parijs! Bijna op elke hoek van de straat staat er een fietsenpark met een infopaal. Als Parijzenaar heb je abonnement en steek je een chipkaart in die paal kiest je fiets en weg ermee. Als toerist koop je een papieren kaart met visa of maestro voor 8 euro per dag + 150 euro waarborg die op je visa wordt vastgezet aan diezelfde paal (geen gezoek naar één of andere kiosk of desk die alleen maar tijdens de kantooruren open is). Op dat kaartje staat een code, je geeft je code in, kiest een fiets en weg ben je. Kom je onderweg een leuk terrasje tegen, geen probleem, je rijdt blokje rond en komt binnen de 300m een fietsenstalling tegen, je klikt je fiets erin en gaat terug te voet verder.

Wijntje en wat frans brood achter de kiezen en een paar winkelstraten verder kom je weer zo een fietsenstalling tegen, je neemt je kaartje boven, kiest een fiets en terug zit je met je kont op een stel wielen met een deftig zadel, goeie ‘freins’. Bovendien ziet die fiets er nog lekker spacy en cool uit met een mandje vooraan voor de fototas!

Zo moet dat zijn, dus Stad Antwerpen, als jullie mijn blog tegenkomen, invoeren die handel! Ik neem direct een abonnement!

JP wou een paar foto’s in de stijl van Harold Lloyd, in de jaren twintig een bedeesde alledaagse kantoorbediende, die allerlei spectaculaire stunts uithaalde. Hij klom langs gevels van wolkenkrabbers, haalde acrobatische toeren uit bovenop een rijdende tram en zijn meest bekende foto is van hem bengelend aan de wijzer van een klok.

Ongevaarlijk was het niet, want de rand van de dakgoot waar JP overloopt is nogaltijd meer dan 3 meter boven het onderliggende balkon, en ook mijn flits met lichtparaplu is een keer net niet de lucht ingegaan. Maar fun was het zeker!

Het was een moeilijk te trekken opdracht. Backstage had b-ALLROOM de lounges ingericht met hun party furniture, maar ’s zondags lag het er al behoorlijk vuil bij, nog maar te zwijgen van het marginale volk. Maar soms loopt er al eens iemand ongewild voor de lens en per toeval komt dat nog goed uit ook!

Eindelijk is het zover! Het boek “Milan Design Week 2008″ is af, en te koop op lulu.com voor 39,55 euro. Bart en ik gingen in april dit jaar naar de designweek van Milaan. In die week namen we samen iets van een 3000 foto’s van de nieuwe ontwerpen, installaties, de sfeer, en uiteraard de feestjes! De beste foto’s hebben we nu in een boek gegoten.

Het 188 pagina tellende boek vol full bleed foto’s wordt volgende week donderdag 11 september voorgesteld op de opening van de tentoonstelling “Beurs/Nieuws” van Design Vlaanderen. Vanaf 18u zijn jullie welkom in de gallerij van Design Vlaanderen in de Kanselarijstraat 19 in Brussel!

De beelden zijn onbewerkt, dus ja er ligt nog zever op de seamless enzo…

Races zijn saai om naar te kijken, ik zou veel liever achter het stuur zitten, dus als je naar francorchamps gaat dan kan je maar best een camera bijhebben! en een hele dag pannen tot je er zat van wordt.

Ik werd gevraagd om mee te gaan naar de 25h vw funcup in francorchamps. Ik vond vooral de oldskool pitstops tof, waar de bestuurders nog zelf moesten tanken.

De dag zelf moest ik al vroeg de veren uit om het stel de hele dag te volgen met mijn vinger continu op shutter. Na de groepsfoto’s (genomen vanop een ladder) begon het grijze weer om te draaien in een storm. Op onderstaande foto kan je de paarse lucht al zien aankomen. Met het laatste straaltje zon vond ik deze foto wel iets hebben. Gewoon een snapshot want de foto diende louter tot lichtmeting.

Nog steeds droog maar dreigend, haastten we ons naar de eerste locatie, het bruggetje. Snel snel stelde ik een statief met flits op, eerst zonder paraplu… Met paraplu zou nooit komen… Er kwam wind opzetten en men zette de waterkraan open. Mijn assistent Bart Claeys daagde niet op. Die zat in wommelgem te knoeien met zijn Garmin GPS. Gelukkig was ik voorbereid en sleurde ik al mijn fotogerief (paraplu’s, statieven, flitsen, pocketwizards) mee in een trolley.

Het paar vluchtte in de oldtimer Porsche.  Ik gaf ze mijn lichtste flits mee met pocketwizard. Op 1/128 was de flits nog steeds te hard, dus vroeg ik om een zakdoek over de flits te hangen en dat deed volgende foto’s lukken.  Ondertussen was ik door en door nat, mijn toestel glipte net niet uit mijn handen van de nattigheid… en ik moest nog de trouwmis fotograferen… Alles is nog goed gekomen.

Toen ik daarstraks mijn eten klaar was, begon het zo hard te bliksemen dat ik mijn camera snel uit mijn tas nam. Ik zette hem op tafel omdat mijn statief nog in de auto lag. ISO 50, F22, 30sec, op de shutter gedrukt en snel eten voor het koud werd. Gedurende de 30 seconden was er geen enkele bliksem…

Na een paar pogingen gaf ik het op tot de storm weer heviger werd. Deze keer zette ik de camera op het keukenmuurtje. Ondertussen was het al terug wat lichter geworden en moest ik de camera op 5 seconden instellen. Iets meer geluk gehad maar het had toffer geweest als de eerste poging gelukt was.

Ik hoop dat het morgen weer onweer is !

Gisterenavond heb ik dan uiteindelijk 4 pocketwizards besteld in Hong Kong… Lang over zitten nadenken, maar toch de knoop doorgehakt. Waarom dat zo lang geduurd heeft ? Wel die dingen zijn pokkeduur en eigenlijk hun geld niet waard als je het mij vraagt. Er zijn alternatieven genoeg, maar er gaat niets boven de betrouwbaarheid en reikwijdte van de pocketwizards.

Oh ja voor de mensen die niet weten wat een pocketwizard is: het is een systeem om flitsen wireless aan te sturen, gewoon een soort van wireless trigger dus. Voor één zendertje dat zowel als transceiver als receiver gebruikt kan worden betaal je in België toch gauw zo’n 200 tot 230 euro… En dat voor één zendertje waar je dus op zich niets mee bent, want je heb op z’n minst 2 van die dingen nodig… Pure afzetterij. Technologie heeft zijn prijs en maar 230 euro voor iets dat een ellendige en irritante 2-polige draad moet vervangen… U kan zelf de rekening maken als je 2-3 flitsen wil aansturen.

Mijn zoektocht begon dus naar goedkopere pocketwizards, tweedehands of nieuw. Tweedehands zijn die dingen zo goed als niet te vinden. Een goed teken denk ik dan; ze zijn zo goed dat niemand ze wegdoet! Op een dag kreeg ik een mail van Jorisco, een bedrijf dat materiaal van faillissementen online veilt. In die mail stond dat Metrofoto in Berchem begin dit jaar failliet was gegaan en dat midden mei alle stock online geveild ging worden.

Vorige week was het zover, de complete stock van Metrofoto stond online en je kon beginnen bieden. Tussen de hele lijst stonden 2 pocketwizards. Ik deed een bod en wat bleek ? 21% BTW en 17% veilingskosten + 21% BTW daarop moesten er nog bijgerekend worden… mmm toch niet zo goedkoop dan. Uiteindelijk zijn de dingen tot 155 euro gegaan, met alle kosten erbij dus 225 euro! Bij de lenzen zijn er prijzen geboden die hoger waren dan de prijs in de winkel ? Welke zotten doen zoiets ? Wat uiteindelijk een buitenkansje leek te zijn, mondde uit in een biedingstrijd, zo erg dat er blijkbaar mensen niet wisten dat ze zotte kosten aan het doen waren…

Voor deze online veiling nog een pocketwizard gemist op Ebay voor een verschil van $1,5. Eerst balen en daarna blij zijn omdat je over je maximum aan het bieden was. Kijk ik betrap er mezelf al op. De laatste seconden van zo’n bieding denk je niet meer na, je wil dat ding hebben…

Volgende week zal ik ze uiteindelijk hebben, 4 exemplaren. En blij dat ik zal zijn, omdat ik ze nergens goedkoper heb gevonden op deze aardkloot! 115 euro ‘t stuk.