Alweer een maand geleden dat ik nog in Parijs was, maar gisteren werd ik eraan herinnerd toen iemand zijn fiets was gestolen in de blok waar ik woon. Sinds ik in de stad woon pak ik minder de fiets als ik eigenlijk zou willen… Waarom ? De schrik dat ze mijn fiets zouden pikken.  Ik heb een iets duurdere fiets  en vroeger diende dat enkel om mijn energie op kwijt te spelen, te racen, zot te doen. Maar nu wil ik daar ook wel eens mee naar de bakker of op café. Ik heb wel een slot maar de rompslomp met dat onding dat ze in 1,2,3 doorknippen doet mij te voet gaan of zelfs de auto pakken.

2 opties bieden zich aan; een wrak van een fiets kopen die niet het pikken waard is of die als hij gepikt wordt niet zo erg is. Een andere optie is een stadfiets huren. Eigenlijk is er nog een 3de optie genaamd openbaar vervoer, maar dat is niet aan mij besteed, laat dat maar over aan de anderen. Als ik ergens naartoe wil zonder de auto, dan wil ik daar NU naartoe zonder daar eerst een half uur op te wachten om dan bij het overstappen nog eens zo lang te moeten wachten. Uiteraard wil je altijd ergens naartoe waar je niet direct naartoe kan.

De optie met het wrak van een fiets valt ook direct weg, want ik ben wel gesteld op een veilige, deftige fiets met goeie ‘freins’. Stadfiets huren blijft over, maar daar wringt het schoentje in Antwerpen. In Antwerpen stelt dat niks voor: je krijgt een lelijke gele fiets die je op een paar plekken kan huren en je moet hem dan nog op dezelfde plek terugbrengen ook. Correct me if I’m wrong, want ik heb er nog geen gehuurd, maar er wordt praktisch geen reclame voor gemaakt noch wordt dat in het straatbeeld kenbaar gemaakt.

Geef mij dan maar Parijs! Bijna op elke hoek van de straat staat er een fietsenpark met een infopaal. Als Parijzenaar heb je abonnement en steek je een chipkaart in die paal kiest je fiets en weg ermee. Als toerist koop je een papieren kaart met visa of maestro voor 8 euro per dag + 150 euro waarborg die op je visa wordt vastgezet aan diezelfde paal (geen gezoek naar één of andere kiosk of desk die alleen maar tijdens de kantooruren open is). Op dat kaartje staat een code, je geeft je code in, kiest een fiets en weg ben je. Kom je onderweg een leuk terrasje tegen, geen probleem, je rijdt blokje rond en komt binnen de 300m een fietsenstalling tegen, je klikt je fiets erin en gaat terug te voet verder.

Wijntje en wat frans brood achter de kiezen en een paar winkelstraten verder kom je weer zo een fietsenstalling tegen, je neemt je kaartje boven, kiest een fiets en terug zit je met je kont op een stel wielen met een deftig zadel, goeie ‘freins’. Bovendien ziet die fiets er nog lekker spacy en cool uit met een mandje vooraan voor de fototas!

Zo moet dat zijn, dus Stad Antwerpen, als jullie mijn blog tegenkomen, invoeren die handel! Ik neem direct een abonnement!

Gisterenavond heb ik dan uiteindelijk 4 pocketwizards besteld in Hong Kong… Lang over zitten nadenken, maar toch de knoop doorgehakt. Waarom dat zo lang geduurd heeft ? Wel die dingen zijn pokkeduur en eigenlijk hun geld niet waard als je het mij vraagt. Er zijn alternatieven genoeg, maar er gaat niets boven de betrouwbaarheid en reikwijdte van de pocketwizards.

Oh ja voor de mensen die niet weten wat een pocketwizard is: het is een systeem om flitsen wireless aan te sturen, gewoon een soort van wireless trigger dus. Voor één zendertje dat zowel als transceiver als receiver gebruikt kan worden betaal je in België toch gauw zo’n 200 tot 230 euro… En dat voor één zendertje waar je dus op zich niets mee bent, want je heb op z’n minst 2 van die dingen nodig… Pure afzetterij. Technologie heeft zijn prijs en maar 230 euro voor iets dat een ellendige en irritante 2-polige draad moet vervangen… U kan zelf de rekening maken als je 2-3 flitsen wil aansturen.

Mijn zoektocht begon dus naar goedkopere pocketwizards, tweedehands of nieuw. Tweedehands zijn die dingen zo goed als niet te vinden. Een goed teken denk ik dan; ze zijn zo goed dat niemand ze wegdoet! Op een dag kreeg ik een mail van Jorisco, een bedrijf dat materiaal van faillissementen online veilt. In die mail stond dat Metrofoto in Berchem begin dit jaar failliet was gegaan en dat midden mei alle stock online geveild ging worden.

Vorige week was het zover, de complete stock van Metrofoto stond online en je kon beginnen bieden. Tussen de hele lijst stonden 2 pocketwizards. Ik deed een bod en wat bleek ? 21% BTW en 17% veilingskosten + 21% BTW daarop moesten er nog bijgerekend worden… mmm toch niet zo goedkoop dan. Uiteindelijk zijn de dingen tot 155 euro gegaan, met alle kosten erbij dus 225 euro! Bij de lenzen zijn er prijzen geboden die hoger waren dan de prijs in de winkel ? Welke zotten doen zoiets ? Wat uiteindelijk een buitenkansje leek te zijn, mondde uit in een biedingstrijd, zo erg dat er blijkbaar mensen niet wisten dat ze zotte kosten aan het doen waren…

Voor deze online veiling nog een pocketwizard gemist op Ebay voor een verschil van $1,5. Eerst balen en daarna blij zijn omdat je over je maximum aan het bieden was. Kijk ik betrap er mezelf al op. De laatste seconden van zo’n bieding denk je niet meer na, je wil dat ding hebben…

Volgende week zal ik ze uiteindelijk hebben, 4 exemplaren. En blij dat ik zal zijn, omdat ik ze nergens goedkoper heb gevonden op deze aardkloot! 115 euro ‘t stuk.

Ik kreeg een muzikaal stokje toegeworpen van Cajiente met als opdracht iets te schrijven over mijn prille radio ervaringen!

Bij ons thuis stond de radio niet echt zo veel op. De radio werd meestal aangezet als achtergrondgeluid, vooral door mijn ma terwijl ze zondags aan het kuisen was. Zondag is altijd DE dag van Jos Ghysen geweest, ook nog voor Zondag Josdag (hij heeft zelfs een blog!!!). Op radio 2 liep tot eind de jaren 80 de “Te bed of niet te bed” show. Interviews die gerust een dik kwartier mochten duren én met die legendarische kwis om kwart voor tien. Ik meen dat die kwis altijd begon met rinkelend geld en dat is het eerste radiogeluid dat mij is bijgebleven.

Verder weet ik nog dat ik altijd als klein manneke gefascineerd was door de hifi-keten zelf. We hadden net dezelfde tuner als op de foto en de versterker had nog van die wijzerkes die hen en weer schoten met de muziek.

Vader zette de radio of legde een plaat op enkel als hij echt naar iets wilde luisteren, nooit als achtergrond dus. Op een dag kwam hij terug van de zolder met een doos vol LP’s van zijn jeugd. Na al die zeemzoeterige deuntjes op radio 2 was ik blij daar Black Sabbath en James Brown tussen te vinden.

Ik heb pas laat Studio Brussel leren kennen, maar ben er sinds toen nooit meer van afgeweken. In de auto luister ik zelden radio, maar luister ik meestal cd’s met al dan niet nieuwe ontdekkingen.

Graag gooi ik mijn stokje door naar Vuur, Mirthem en Imke Dielen!

Gisteren projector ingewijd met een filmpje “The Green Butchers“, iets over marinade met twee ‘retards’ Ik kijk weinig tv maar toch miste ik dat dit weekend al een beetje, dus zaterdag online formuliertje bij Integan ingevuld om aansluiting aan te vragen. Zojuist een veel te grappige telefoon van Integan gekregen dat ik dacht daar moet ik over schrijven:

Telefoniste: “Ik zie dat Uw naam in één woord is geschreven ? Is dat wel juist?”
Ik: “Euh, ik heb die zelf getypt, dus… die is juist ja…”
Telefoniste: “Wat is Uw vorig adres ?”
Ik: “Beauvoislaan”
Telefoniste: “Wat? Kan U dat even spellen?”
Ik begin straatnaam te spellen
Telefoniste: “Stop maar, ik zie net dat U het adres hebt opgegeven, ‘t is maandag hé.”
Telefoon rinkelt bij mij op het werk
Telefoniste: “Zit U op het werk ? Stoor ik dan niet?”
Ik: “Nee”
…
Telefoniste: “Ik hoor de telefoon weer rinkelen, moet U echt niet opnemen?”
Ik: “Nee, mevrouw dat wordt wel voor mij gedaan ”

Ik verwachtte nog de vraag: “zou U eens niet verderwerken in plaats van te bellen”, maar dat bleef achterwege alhoewel ik aan haar vrijpostige manier voelde dat ze dat dacht. Conclusie woensdag hoor ik terug bij jullie kijkbuismensjes!

Dit weekend moest ik nog wat spullen kopen voor mijn keuken in mijn nieuwe loftje (waar ik nog steeds niet inwoon, omdat mijn bed niet in de auto ging…). Gelukkig was mijn moeder meegegaan, want ik kwam met twee volle winkelkarretjes de IKEA buitengereden. Ik hoop dat ik niet teveel dingen heb gekocht die in de keukenschuif belanden en er niet meer uitkomen. Dingen als een lookpers, vleeshamer,… Misschien moesten ze die dingen maar eens combineren in één product zoals deze ‘pizza scissors‘; schaar en schep tegelijkertijd!

Vanmorgend kreeg ik mail van Schmap.com met de vraag of ze bovenstaande foto van mij van het MoMu mochten publiceren in de 4de editie van de Schmap Antwerp Guide. Omdat ik Schmap niet kende, ben ik snel even gaan piepen. Schmap blijkt een mix van google maps en flickr met nog wat side information te zijn. Handig als toerist om een paar interessante plekjes op te zoeken. Maar ook als man van ‘t stad kan ik er nog nieuwe locaties terugvinden. Alleen is de vraag wie controleert al die informatie want nu vind ik hier Absoluut Zweeds tussen de restaurants. Geweldig lekker, maar wel twee jaar geleden want het is failliet gegaan…

Ik ga alvast de versie voor Milaan eens uitproberen!

Ken je dat moment als je net van de carwash komt of nog erger als je je auto zelf eigenhandig hebt gewassen? Inderdaad de eerste 100 km ontwijk je elk plasje op de weg zodat die auto toch maar zo lang mogelijk proper blijft! Maar dan zijn er zo van die mensen die bij een stralend zonnetje zonodig hun voorruit moeten schoonmaken met hun ruitenwissers en het nodige vocht dat daarbij over hun dak tot op mijn net gewassen auto vliegt. Ik ben geen bumperklever, maar je hoeft er niet dicht achteraan te rijden “om van jan te hebben”. Hatelijk! De enige oplossing is zelf ook “spritzen” met als gevolg dat je auto snel terug vuil is.

Dus mensen, als je volgende keer je voorruit wil schoonmaken, kijk dan eerst eens in je achteruitkijkspiegel.

Toen ik dan daarstraks de lift nam in het gebouw bleef deze vasthangen. Meer dan een half uur heb ik naar iedereen in de buurt gebeld vanuit een roestvrijstalen kooi waar je zo goed als geen ontvangst hebt met je gsm. Gelukkig had ik een gsm bij! of ik had er nu nog ingezeten… Waar zijn de (veiligheids)normen als je ze nodig hebt…

Dit is de laatste foto die ik met mijn 8 jaar oude Canon digital Ixus heb getrokken. Ik liep gefrustreerd rond op IMM (Internationale Möbelmesse) om verschillende redenen. Ik dacht mijn groot Canon eens thuis te laten en met mijn digitaal compactje mee te nemen… 2 batterijen de dag ervoor opgeladen. Goed voorbereid dus. Maar de allereerste digitale camera die niet groter was dan een bankkaart liet het al afweten na 4 à 5 foto’s… Had ik maar…

De andere reden was tijdsdruk: alles willen uitkammen en de tijd er niet voor hebben… Bovendien was ik niet zo onder de indruk van IMM 08, de design hall buiten beschouwing gelaten. In de hallen met het Avant garde design hadden ze zo’n afschuwelijk tapijt en behangpapier gebruikt dat ik helemaal door de gangen begon te spurten.

Bij de stand van de Hogeschool Mechelen kwam ik de organisator van Interieur Kortrijk tegen die de beurs beter dan vorig jaar vond… toch een man die weet waarover hij spreekt… terwijl ik net de tegenovergestelde mening had… Ach volgend jaar beter: het design en mijn humeur van die dag!

Heeft er iemand tips of geweldige aanraders, dingen die ik zeker moet gezien of geproefd hebben in Valencia?