vindesign

Alweer een maand geleden dat ik nog in Parijs was, maar gisteren werd ik eraan herinnerd toen iemand zijn fiets was gestolen in de blok waar ik woon. Sinds ik in de stad woon pak ik minder de fiets als ik eigenlijk zou willen… Waarom ? De schrik dat ze mijn fiets zouden pikken.  Ik heb een iets duurdere fiets  en vroeger diende dat enkel om mijn energie op kwijt te spelen, te racen, zot te doen. Maar nu wil ik daar ook wel eens mee naar de bakker of op café. Ik heb wel een slot maar de rompslomp met dat onding dat ze in 1,2,3 doorknippen doet mij te voet gaan of zelfs de auto pakken.

2 opties bieden zich aan; een wrak van een fiets kopen die niet het pikken waard is of die als hij gepikt wordt niet zo erg is. Een andere optie is een stadfiets huren. Eigenlijk is er nog een 3de optie genaamd openbaar vervoer, maar dat is niet aan mij besteed, laat dat maar over aan de anderen. Als ik ergens naartoe wil zonder de auto, dan wil ik daar NU naartoe zonder daar eerst een half uur op te wachten om dan bij het overstappen nog eens zo lang te moeten wachten. Uiteraard wil je altijd ergens naartoe waar je niet direct naartoe kan.

De optie met het wrak van een fiets valt ook direct weg, want ik ben wel gesteld op een veilige, deftige fiets met goeie ‘freins’. Stadfiets huren blijft over, maar daar wringt het schoentje in Antwerpen. In Antwerpen stelt dat niks voor: je krijgt een lelijke gele fiets die je op een paar plekken kan huren en je moet hem dan nog op dezelfde plek terugbrengen ook. Correct me if I’m wrong, want ik heb er nog geen gehuurd, maar er wordt praktisch geen reclame voor gemaakt noch wordt dat in het straatbeeld kenbaar gemaakt.

Geef mij dan maar Parijs! Bijna op elke hoek van de straat staat er een fietsenpark met een infopaal. Als Parijzenaar heb je abonnement en steek je een chipkaart in die paal kiest je fiets en weg ermee. Als toerist koop je een papieren kaart met visa of maestro voor 8 euro per dag + 150 euro waarborg die op je visa wordt vastgezet aan diezelfde paal (geen gezoek naar één of andere kiosk of desk die alleen maar tijdens de kantooruren open is). Op dat kaartje staat een code, je geeft je code in, kiest een fiets en weg ben je. Kom je onderweg een leuk terrasje tegen, geen probleem, je rijdt blokje rond en komt binnen de 300m een fietsenstalling tegen, je klikt je fiets erin en gaat terug te voet verder.

Wijntje en wat frans brood achter de kiezen en een paar winkelstraten verder kom je weer zo een fietsenstalling tegen, je neemt je kaartje boven, kiest een fiets en terug zit je met je kont op een stel wielen met een deftig zadel, goeie ‘freins’. Bovendien ziet die fiets er nog lekker spacy en cool uit met een mandje vooraan voor de fototas!

Zo moet dat zijn, dus Stad Antwerpen, als jullie mijn blog tegenkomen, invoeren die handel! Ik neem direct een abonnement!